ในขณะที่เราใช้ชีวิตในสังคมใหญ่ มีระบบสุขภาพที่มีมาตรฐาน หากติดเชื้อเอชไอวี เราก็สามารถเข้าถึงบุคลากรทางการแพทย์ได้ไม่ยาก และยังรักษาได้ฟรี แต่ในบริเวณพื้นที่ชายขอบของไทยนั้น กลับไม่มีโอกาสแม้แต่การรักษาพยาบาลขั้นพื้นฐาน

วัยรุ่น คือวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ วัยแห่งความอยากรู้อยากลองในทุกเรื่อง และเริ่มหัดที่จะรักบุคคลอื่นนอกจากพ่อแม่หรือคนในครอบครัว ก้าวออกจากรั้วบ้านเข้าสู่รั้วสถานศึกษา ที่ที่พวกเขาจะได้เริ่มสร้างสังคมในแบบฉบับของตัวเอง แต่ด้วยวัยที่ต้องปรับตัวเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ในโลกที่กว้างขึ้น ย่อมอาจทำให้พวกเขาละเลยที่จะรักและรู้จักป้องกันตัวเอง ซึ่งไม่เพียงแต่เยาวชนชายและหญิงเท่านั้น แต่รวมไปถึงกลุ่มเยาวชนที่มีความหลากหลายทางเพศด้วย

“ในตอนนั้นที่รู้ว่าตัวเองติดเชื้อ คิดว่าตัวเองตายไปแล้ว ฉะนั้นชีวิตที่เหลืออยู่เราควรทำอะไรเพื่อสังคมบ้าง” พี่เอก-สมชัย พรหมสมบัติ ผู้อำนวยการ มูลนิธิเดอะพอส โฮม เซ็นเตอร์ เล่าถึงความหลังย้อนกลับไปเมื่อปี พ.ศ. 2535

สมุทรสาคร เป็นหนึ่งในจังหวัดที่มีชื่อเสียงเรื่องการทำประมง อุตสาหกรรม และการเกษตร ซึ่งทำให้สมุทรสาครต้องการกำลังคนในการทำงานไม่น้อย แต่เมื่อแรงงานในประเทศขาดแคลน จึงจำเป็นต้องนำเข้าแรงงานจากประเทศเพื่อนบ้านมาทดแทน

ห้องตรวจ 502 และให้คำปรึกษา โรงพยาบาลเลิดสิน เป็นหนึ่งในหน่วยงานของโรงพยาบาลรัฐที่มีการดูแลและรักษาผู้อยู่ร่วมกับเชื้อเป็นอันดับต้นๆ ของกรุงเทพมหานคร ครอบคลุมทุกด้าน ทั้งกาย จิต และสังคม รวมถึงการให้บริการแบบ one stop service ที่สามารถเอาชนะใจผู้รับบริการจนได้คะแนนประเมินสูงถึง 99 คะแนน จาก 100 คะแนน ทำไมห้องแห่งนี้ จึงครองใจผู้รับบริการขนาดนี้